Gezichtspunt vanuit Honduras: CAFTA, gedwongen immigratie, verbindingen met deportatie

Geen gemakkelijke oplossing

1. In het deportatiecentrum in San Pedro Sula landen vliegtuigen met meer dan 100 Honduranen per dag, terug van onze grensgevangenissen naar hun geboorteland. Het zijn meestal jonge mannen, geketende handen en benen, die schokkende verhalen van dagen hebben in wat ze de 'ijskist' noemen, de Amerikaanse detentiecentra aan onze grenzen die zo druk zijn dat ze urenlang rechtop moeten staan ​​en liggen om de beurt slaap. Dit waren hartverscheurende gesprekken, bijna hopeloze verhalen door tranen - van mislukte pogingen om zich te verenigen met gezinnen of werk te vinden.

2. In hetzelfde centrum, prachtige posters met banen voor Engelstaligen in callcenters, die callcenterwerk afhandelen voor Amerikaanse klanten. Callcenterbedrijven noemen minimumloon callcenterbanen voor gedeporteerden zodat ze "de Amerikaanse droom" kunnen nastreven zonder San Pedro Sula te verlaten. Een specifieke poster prees een callcenterbedrijf dat twee jaar geleden een grote boost kreeg van T-Mobile nadat het 3.000 werknemers in de VS had ontslagen en het werk naar Honduras, de Filippijnen en andere locaties had verplaatst. T-Mobile ontkende vervolgens dat het de diensten buiten de VS had verplaatst en probeerde te voorkomen dat de ontslagen werknemers assistentie bij het aanpassen van de handel zouden krijgen. Werkende gezinnen betalen consequent de kosten van verhoogde winst aan alle kanten van ons rampzalige handelsbeleid.

3. We spraken met gemeenschaps-, vakbonds-, vrouwen- en kindergroepen, de Hondurese regering, onze ambassade. Verbazingwekkend genoeg bevestigen ze allemaal een verenigd verhaal - een economie in instorting, wijdverbreide schendingen van het minimumloon en alle sociale beschermingswetten, kleine boeren gedwongen hun land te verlaten, zelfvoorzienende landbouw vervangen door Afrikaanse palm en de banen gecreëerd in maquila-zones overschaduwd door de gedwongen aantallen om voorouderlijke landen te verlaten en naar al verstopte steden te reizen.

4. De zelfvoorzienende boeren of campesinos beschrijven hoe ze worden geduwd van het land waar ze bonen of maïs verbouwden. Nu zijn het bedrijven die Afrikaanse palmteelt verbouwen voor verkoop aan de VS en andere multinationals, terwijl Honduras bonen importeert uit de VS of zelfs Ethiopië, en de campesinos in de rij staan ​​voor werk in fabrieken ver van hun huizen. Er zijn niet genoeg banen en 70% betaalt onder het minimumloon van de armoede, terwijl arbeidsinspecteurs zeggen dat ze in aantal overtroffen zijn door de overtredingen.

5. De vakbonden bevestigden voortdurende schendingen van het organiseren van rechten in directe schending van CAFTA. Deze omvatten alles van de moord op leiders tot het ineenstorten van onderhandelingsrechten waar ze ooit bestonden. Maar onze AFL-CIO-klacht bestaat al meer dan twee jaar op het arbeidsdepartement, net zoals de klacht over wijdverspreid misbruik in Guatemala 6 jaar werd gehouden voordat de Amerikaanse handelsvertegenwoordiger deze uiteindelijk bij de regering ter sprake bracht. Drieëntachtig mensenrechtenadvocaten en 43 journalisten zijn de afgelopen jaren vermoord in een poging om de voortdurende schendingen van alles wat fatsoenlijk is af te dwingen of te rapporteren.

6. Dus als we terugkomen, kunnen we nog meer doen dan schreeuwen luid gemotiveerd door de pijn van de Honduranen die we hebben ontmoet. Eerst moeten we kijken naar het economische kader dat dit heeft veroorzaakt - het kapitalisme uit de 19e eeuw is grotendeels ongereguleerd. Ten tweede - ons eigen immigratiebeleid, dat enorme middelen concentreert op deportatie en niets op hervestiging. Ten derde - de handelsovereenkomsten, in dit geval CAFTA, die de vernietiging van de vrije markt hebben versneld. NAFTA, CAFTA, handelsvoorkeuren voor China, de een na de ander - miljoenen verloren banen in de VS, onze lonen onder druk gezet door wereldwijde vergelijkingen, en meer dan $ 10 biljoen aan totale handelstekorten die onze industriële steden vernietigen, en nationale begrotingstekorten creëren en in diezelfde steden met bezuinigingen op sociale voorzieningen.

7. We wachten de actie van de president op immigratie af. Niet alleen de mogelijke versoepeling van deportatie voor bepaalde categorieën immigranten, maar ook een verandering in de verwerking van immigranten voor deportatie. We verwachten dat hij vrijmoedig zal handelen na maanden uitstel na wachten en wachten op Huisrepublikeinen om op te treden.

8. Onze president beloofde een ander handelsregime toen hij zich verkiesbaar stelde in 2008. De ellende van twintig jaar handelsovereenkomsten in de VS en Amerika moet zijn handelsambassadeur confronteren. Multinationals en vooral de financiële sector hebben enorm geprofiteerd. De rest van ons, of het nu noordelijk of zuidelijk is, heeft alleen een combinatie van hoop en woede als motivatie om voor echte verandering te vechten.