Israel's Sephardic-Ashkenazi Rift: The Shas Paradox

Bonus: puur, gewoon water

1. Ik verlang naar inwoners, niet naar woningen, naar de mensen van goede gratie, geen levende kamers. En voor mensen met begrip, geen bakstenen, voor degenen die komen, geen toegangswegen. Mijn tijd heeft mij uit hen verwijderd en mij aangesteld om te leven in een woestijn van wilde dieren; Beesten, hoewel ze verhongeren naar een stukje intellect, dorstend naar wateren van geloof. [!Ze handelen als

2. In de nasleep van een uitspraak van de Israëlische rechtbank waarin anti-Sephardi vooringenomenheid wordt bevestigd in het geval van de Beis Yaakov-meisjesschool in Immanuel, hebben velen de bizarre reactie van de Shas-partij op de verdediging van de Ashkenazim onderzocht.

3. De Shas-partij is de meest prominente politieke vertegenwoordiger van Sefardische joden in Israël, dus de steun aan het Ashkenazi ultra-orthodoxe rabbijnse leiderschap van Immanuel heeft velen verbijsterd.

4. Om de schijnbare acceptatie van het Shas-leiderschap van het ultraorthodoxe racisme volledig te begrijpen, moeten we onderzoeken hoe Sefardische burgers in de vroege dagen van Israël werden behandeld.

5. Een van de meest prominente Sefardische zionistische leiders was Elie Eliachar (1899-1981). Eliachar begreep dat Sefardiem buiten het politieke leiderschapskader werden gehouden vanwege Ashkenazi raciale vooroordelen.

6. In de postuum gepubliceerde Engelse vertaling van zijn boek Leven met joden maakt hij het punt expliciet:

7. Dit fenomeen - de uitsluiting van Sefardiem van besluitvormingsniveaus - werd bijzonder opvallend in het proces van het opbouwen van een burgerlijke bureaucratie na onafhankelijkheid. Ondanks het feit dat Sefardim de overgrote meerderheid in het ambtelijk mandaat had gevormd, waren de nieuwe regeringskantoren vrijwel volledig zonder hen bemand. Geen enkele Sephardi werd aangetroffen in enige invloedrijke positie in de politieke, economische of culturele ministeries. Ook de nieuwe rechtbanken werden op politieke basis opgericht. Er werden geen Sephardi-rechters benoemd in het Hooggerechtshof en slechts enkele van de voorname groep Sefardische rechters uit de mandaattijd kregen een functie in de lagere rechtbanken.

8. Gelijktijdig met de marginalisering van de elite-klasse van Sephardi was de gelijktijdige poging om de Sephardim te resocialiseren. Geleid door de impliciet racistische veronderstelling dat Sefardiem minder capabel waren dan hun Ashkenazi-broeders, zagen de meeste Israëli's hen cultureel en intellectueel 'achterlijk', zoals de Arabieren in wiens landen ze ooit woonden. Het Israëlische politieke systeem dwong veel Sefardiem om in de marge van de samenleving te leven, waar ze vaak gevangen zaten tussen de strijdkrachten van religieus extremisme en secularisatie oplegden. [! 22300 => 1140 = 1!

9. NYU-geleerde Ella Shohat bekijkt de marginalisering van Sephardi vanuit het religieuze standpunt in haar artikel 1988, "Sephardim in Israel: Zionism from the Standpunt of its Jewish Victims":

10. Die Sefardiem die onder controle van Ashkenazi religieuze autoriteiten kwamen, waren ondertussen verplicht om hun kinderen naar Ashkenazi religieuze scholen te sturen, waar ze de 'juiste' Ashkenazi vormen van het beoefenen van het Jodendom leerden kennen, waaronder Jiddisch biddende, liturgische gebarennormen en kleermakerscodes die de donkere kleur van eeuwen geleden Polen begunstigden. Sommige oosterse joden werden toen in de orthodoxe vorm gedwongen.

11. Ditzelfde punt wordt nog versterkt door Norman Stillman in zijn studie uit 1995 "Sephardi Godsdienstige reacties op de moderniteit":

12. De negatieve uitkomst van dit verontrustende sociaal-religieuze proces is gemarkeerd door de Bar-Ilan University-geleerde Zvi Zohar in zijn artikel uit 2006 "Aspects of Halakhic Identity: On European Jewish Orthodoxy, Sephardic Tradition and de Shas-beweging ":