Met de enige satelliet van Ecuador getroffen door Russische ruimteafval zou aansprakelijkheid moeten worden gevestigd

Bonus: puur, gewoon water

1. De eerste en enige satelliet van Ecuador, de NEE-1, kwam vorige week in botsing met een Russisch raketfragment, waarmee het debat over de behoefte aan een internationale organisatie die toezicht zou houden op ruimtepuin en degenen zou vinden die negeerden internationale normen aansprakelijk voor kosten.

2. Het was niet meteen duidelijk of de nanosatelliet genaamd de Pegasus beschadigd was. De Ecuadoraanse directeur van het ruimteagentschap, Ronnie Nader, tweette woensdag dat de satelliet in een baan om de aarde bleef: "Ecuador heeft nog steeds zijn satelliet; de mensen hebben nog steeds Pegasus."

3. Het was de derde satelliet die in de afgelopen 15 jaar door ruimteafval werd getroffen. Hoewel ver van het publieke oog, is ruimteafval de grootste bedreiging voor satellieten geworden. De wereld vertrouwt op deze zwevende technische laboratoria om ons communicatiesignalen, navigatiehulpmiddelen, weerswaarschuwingen en tal van andere voordelen te bieden die zo gewoon zijn geworden dat we ze zelden meer beschouwen.

4. Internationale inspanningen om het probleem van ruimteafval aan te pakken hebben geresulteerd in de oprichting van het Inter-Agency Space Debris Coordination Committee (IADC). De commissie heeft gewerkt aan de ontwikkeling van een aantal internationale richtlijnen voor de beperking van ruimteafval, die in oktober 2002 zijn gepubliceerd en door veel landen, waaronder de Verenigde Staten, zijn aangenomen.

5. De richtlijnen hebben bijgedragen aan het verminderen van sommige soorten ruimteafval, maar er is geen manier om naleving af te dwingen. Wanneer het politiek of financieel te duur wordt geacht om de richtlijnen uit te voeren, worden ze meestal genegeerd. Een Chinese rakettest uit 2007 creëerde bijvoorbeeld meer dan 3.000 traceerbare metaalfragmenten die de ruimte in zweven - bijna het dubbele van het botsingsrisico voor satellieten in een lage aardbaan (LEO).

6. De slecht geïmplementeerde verwijdering van satellieten aan het einde van de levensduur wordt niet algemeen gemeld. Maar het proces is op de lange termijn uiterst belangrijk. Volgens de IADC-richtlijnen moeten satellieten in LEO in een baan met een levensduur van 25 jaar worden gemanoeuvreerd. Als satellieten niet uit de baan worden verwijderd, botsen ze uiteindelijk met elkaar en genereren deze gevaarlijke fragmenten.

7. Veel satellieten, waaronder de Ecuadoriaanse Pegasus, beschikken echter niet over deze manoeuvreercapaciteit. Zelfs als satellieten de capaciteit hadden om zich te ontdoen, zouden sommige operators deze modus omzeilen om geld te besparen. Exploitanten kunnen gemakkelijk legitieme redenen vinden om hun satellieten niet weg te doen - en het is moeilijk voor regeringen om ze uit te dagen. [! 22213 => 1140 = 1!

8. Het opzetten van een aansprakelijkheidsmechanisme voor botsingen op de omloopbaan zou de meest effectieve manier kunnen zijn om de IADC-richtlijnen op te vragen. Als satellietexploitanten zouden moeten betalen voor de problemen die door hun dode satellieten worden veroorzaakt, zou dit financiële prikkels kunnen geven om de richtlijnen aan te nemen.

9. Het Verdrag inzake de ruimtevaart van 1967 en het Aansprakelijkheidsverdrag van 1972 bieden een op fouten gebaseerd aansprakelijkheidssysteem. Maar er is geen duidelijke definitie van fout. In de Iridium33-Kosmos-botsing in 2008, waarbij beide satellieten werden vernietigd, betoogde het Russische ruimtevaartagentschap dat er geen internationaal recht was dat vereist dat het zijn disfunctionele satelliet, die al meer dan tien jaar buiten dienst was, de-orbiteerde. Iridium Communications Inc. - een McLean, Va., Bedrijf dat een constellatie van communicatiesatellieten exploiteert - voerde aan dat het niet verplicht was om botsingsvermijdingsmaatregelen te nemen. NASA schatte dat de botsing ongeveer 1.000 stukjes puin veroorzaakte.

10. Hoewel botsingen in de ruimte nog steeds zeldzaam zijn, zijn botsingsvermijdingsmanoeuvres routine geworden voor satellietexploitanten. Er waren 126 dergelijke manoeuvres in 2010. De organisatie zou een mechanisme kunnen instellen waarin een land of bedrijf dat weigert botsingsvermijdingsmaatregelen te nemen, gedwongen zou worden om satellieteigenaren te compenseren wiens eenheden beschadigd of vernietigd zijn.