Met een hoge aftrekbare ziektekostenverzekering: wie heeft er baat bij?

# # #

Wayne Lipton heeft meer dan 35 jaar ervaring in de gezondheidszorg en het bedrijfsleven, waaronder de afgelopen 11 jaar als oprichter en managing partner van Concierge Choice Physicians, LLC. Hij heeft honderden seminars gehouden over full-model en hybride conciërgepraktijken.

Wayne Lipton, Managing Partner, Conciërge Choice Artsen

Amerikanen hebben een onlesbare dorst naar het beste - en dat betekent ook gezondheidszorg. Maar vertaalt meer zorg zich noodzakelijkerwijs naar betere zorg? Hoe veel is te veel? Is enige zorg niet nodig? En nog belangrijker, wie beslist?

Als u een van de vele Amerikanen bent die nu een hoog aftrekbaar verzekeringsplan hebben, bent u degene die beslist. In een hoog aftrekbaar plan betalen patiënten hun initiële zorg, tot een bepaald punt, wanneer de verzekering van start gaat. Deze plannen zijn minder duur dan traditionele verzekeringsplannen omdat de kosten van de zorg naar patiënten worden verplaatst. Het idee is dat als patiënten zelf voor zorg moeten betalen, het gebruik beter wordt gecontroleerd. Maar bespaart dit het systeem geld op de lange termijn? En is het eerlijk?

Vanuit mijn perspectief zou ik zeggen dat het antwoord op beide vragen een volmondig "nee" is. Helaas is de gebruikscontrole door patiënten veranderd in het weigeren van zorg, met name voor patiënten met een lager inkomen. Dit is ver verwijderd van jaren geleden, toen schadeverzekeringsplannen geen co-pays of aftrekbare bedragen bevatten. Patiënten en werkgevers betaalden hun verzekeringspremie en bezoeken werden gedekt. Artsen waren blij om zoveel service te bieden als patiënten eisten, omdat ze werden betaald voor de hoeveelheid werk die ze verrichtten.

Omdat er geen stimulans was voor de patiënt of de arts om het aantal services te verminderen tot wat echt nodig was, en alle reden om het aantal services te maximaliseren, werd het gebruik onhandelbaar en onnodig duur . Om het gebruik te beheersen, werd een co-pay geïntroduceerd, die patiënten dwong om een beetje skin in het spel te stoppen. Door een deel van het bezoek te moeten betalen, moesten patiënten overwegen of ze echt hun arts moesten bezoeken.

Klinkt redelijk. Maar het co-pay concept legt duidelijk een hogere last op mensen met een lager inkomen. Tijdens de laatste economische recessie zijn de bezoekcijfers aan artsen zelfs gedaald - niet omdat mensen minder ziek waren, maar eerder dat ze de co-pays niet konden betalen. Nu is het voor veel mensen niet alleen de kosten van een co-pay - eigen risico is gegroeid tot duizenden dollars per jaar. Wat is de impact op de patiënt en op de lange termijn de kosten van zorg?

Hoog aftrekbare plannen kunnen diepgaande en sluipende problemen veroorzaken voor ons gezondheidszorgsysteem, afhankelijk van waar u past in de economische lagen. Voor individuen en werknemersgroepen hebben ze een veel grotere negatieve impact op mensen met lagere salarissen. Ze discrimineren ook ouderen, zieken en mensen met chronische aandoeningen. Afgezien van de voor de hand liggende economie - veel meer dan bij co-pays - besluiten patiënten die mogelijk een behandeling nodig hebben, dat ze de kosten niet kunnen betalen, en kiezen ze ervoor om geen problemen op te lossen of de behandeling uit te stellen tot het ernstig wordt. In dit opzicht beginnen hoog aftrekbare plannen veel meer te lijken op de grote medische verzekeringsplannen die 50 jaar geleden bestonden, waar catastrofale zorg werd gedekt, versus primaire zorg als een universeel voordeel.

In concept wordt gebruikscontrole verondersteld te helpen bij het beheren van de onnodige zorg die ons allemaal geld kost. Maar als mensen de zorg uitstellen tot het moment van geen terugkeer, kunnen kleinere problemen zoals een infectie die kan worden behandeld door een huisarts met een eenvoudig antibioticum, uiteindelijk resulteren in een exponentieel duurdere behandeling in een ziekenhuis met een specialist. Hoe kan dit geld besparen? Een hoog aftrekbaar plan is niet in overeenstemming met iemands behoefte aan gezondheidszorg door constructie.

Uiteindelijk zijn er kosten verbonden aan de verzorging, en deze moet ergens vandaan komen. Accentuering van de dialoog zijn kritische vragen die nu beantwoord moeten worden: is gezondheidszorg een recht dat voor iedereen zou moeten worden afgedekt? Moeten patiënten niet verplicht worden om dit rechtstreeks te betalen of moeten ze er zelf verantwoordelijk voor zijn? Wat is de meest effectieve rol voor verzekeringen? Moet het alles dekken, of alleen de duurste kosten zoals een ziekenhuisopname, chirurgie of dure behandelingen?

En, in het belang van talloze Amerikanen die de zorg vertragen vanwege de financiële lasten, hoe kunnen we het gebruik effectiever beheren om de noodzakelijke items te dekken, terwijl we die vermijden die in een grijs gebied vallen?