Sudan's 60 Years of Bitter Harvest

Wat je niet wist over dit kleine geheel door land omgeven koninkrijk in de Himalaya

1. Aan de vooravond van 1 januari 1956 werd Sudan een volledig onafhankelijk land dat een einde maakte aan enkele tientallen jaren Anglo-Egyptische condominiumregering. Slechts weinig ontwikkelingslanden hadden het geluk dat Soedan, dat onafhankelijk werd tijdens het tijdperk na de Tweede Wereldoorlog. Soedan was toen niet alleen het grootste Arabische en Afrikaanse land, met een totale oppervlakte van bijna negen keer de grootte van zijn voormalige Britse koloniale macht, maar had ook een welvarende agrarische economie. Het land erfde van zijn koloniale heersers een goed functionerende en efficiënte infrastructuur met een web van spoorwegen, Gordon Memorial College - later omgedoopt tot de Universiteit van Khartoem, de Gezira-regeling, bevoegde ambtenaren, een eerlijk formeel gerechtelijk apparaat en een sterk lokale valuta waarbij de waarde van het Sudanese pond meer dan twee Amerikaanse dollars bedroeg. Het belangrijkste is dat het land werd geboren met een levendig democratisch meerpartijenstelsel. In tegenstelling tot sommige voormalige Afrikaanse en Aziatische koloniën onderhield Soedan zeer goede relaties met zijn voormalige kolonisatoren. Het grote publiek was zeer optimistisch en jubelend aan de vooravond van de onafhankelijkheid van Sudan. In de jaren vijftig en zestig genoot de Sudanese glorieus succes in sport, muziek en buitenlandse diplomatie. Soedan bijvoorbeeld, organiseerde de meest succesvolle Arabische top in de geschiedenis van de Arabische Liga in 1967. Dit was de Soedan die door het Soedanese volk graag werd aangeduid als het 'mooie verleden'. Tegenwoordig is Sudan verscheurd door conflicten en geteisterd door armoede, sinds 2011 verdeeld in twee landen.

2. Wat is er misgegaan? Twee belangrijke kwesties hebben bijgedragen tot grote conflicten in Sudan, de kwestie van de nationale identiteit en het debat over de rol van de islam in het openbare leven. De grondleggers van het moderne Soedan slaagden er niet in een sterke basis van nationale identiteit te leggen die alle Soedanese etnische en religieuze groepen zou verenigen. De kern van het nationale identiteitsvraagstuk is de vraag of Sudan zijn Arabische of Afrikaanse identiteit van harte moet omarmen. Onrust in Zuid-Sudan verergerde dit probleem en leidde tot opstanden en burgerlijke conflicten. De burgeroorlog in Zuid-Sudan, ooit beschouwd als de grootste burgeroorlog van Afrika, was het gevolg van een diep negatief sentiment onder zuiderlingen die geloofden dat de Arabieren in het noorden de macht over het hele land beheersten. Inderdaad, het voormalige Britse koloniale bestuur in Sudan plantte zaden van politiek wantrouwen tussen de noorderlingen en zuiderlingen door zijn controversiële beleid van 'gesloten districten', dat sociale en politieke interacties tussen de groepen beperkte.

3. Geconfronteerd met toegenomen internationale isolatie en druk ondertekende het Al-Bashir-regime eindelijk een alomvattend vredesakkoord (CPA) met de leiders van de Sudan Liberation Movement dat de burgeroorlog beëindigde en uiteindelijk leidde naar de scheiding van het zuiden. Na meer dan twee decennia aan de macht te zijn geweest, heeft het Al-Bashir-regime onlangs een nationale dialoog opgestart die onwaarschijnlijk een einde zal maken aan grote politieke problemen zoals de conflicten in Dar Fur, Zuid-Kordofan en de Blauwe Nijl voor eens en voor altijd.

4. De huidige politieke patstelling is verder gecompliceerd door de zwakte van de Sudanese oppositiepartijen. Hoewel Sudan een pionier was onder de Arabische en Afrikaanse landen wat betreft het aannemen van een liberale democratie, heeft het land zeer zwakke politieke partijen ontvangen die worden gedomineerd door een kleine groep politieke elites. Het politieke leiderschap van de jaren 1960 bleef de Sudanese politiek domineren tot het begin van dit millennium. Zoals in veel andere Arabische landen, hebben de Soedanese politieke elites zelden gekozen voor opties als politiek pensioen. De Soedanezen hebben heel weinig te vieren op de 60e verjaardag van hun onafhankelijkheid, afgezien van de relatieve stabiliteit van Soedan in vergelijking met andere landen die Arabisch ontwaken ervaren.