The Strange Case of Libya

Maak contact met ons

1. Hij is een langdurende, onvoorspelbare dictator. Hij is landen binnengevallen, heeft terrorisme gesponsord, opstandelingen opgeleid en geprobeerd nucleaire wapens te ontwikkelen. Zijn recente debuut van de VN ging 75 minuten over zijn toegewezen tijd, benadrukte verschillende complottheorieën en riep op om president Obama te installeren als president voor het leven. Hij zei onlangs dat het maatschappelijk middenveld geen plaats heeft in zijn land - zelfs toen een panel onder leiding van zijn zoon een nieuwe wet voorbereidde die niet-gouvernementele organisaties legaliseert.

2. "De laatste keer dat ik hem zag, op een Arabische top in Caïro, kwam hij aan in een witte limousine omringd door geweermeisjes - zijn eigen Kalashnikov-brunettes die naast zijn auto renden - - en liep toen onmiddellijk en opzettelijk naar het conferentietoilet, alsof hij het verwarde met de ingang van de vergadering, "

3. Ondanks zijn eerdere acties en altijd intrigerend gedrag, is Gaddafi nu min of meer een vriend van de Verenigde Staten. En hoewel we misschien niet veel leren van de toespraken van Gaddafi of zijn ideologische verhandeling - het Groene Boek dat Fisk "een opmerkelijk vreemde verzameling immens saaie essays" noemt, kunnen we veel leren van het voorbeeld van Gaddafi.

4. Het "Libische model" is tenslotte een grote belofte voor andere landen die momenteel nucleaire programma's ontwikkelen. In 2003 kondigde Gaddafi aan dat Libië zijn ontluikende massavernietigingswapens opgaf en zijn faciliteiten openstelde voor internationale inspecties. De aankondiging kwam na maanden van stille onderhandelingen tussen Libië en Groot-Brittannië. Het nucleaire programma van Libië was niet bepaald een aas in het gat. Tripoli had centrifuges gekocht van Islamabad met dank aan AQ Khan, maar de meeste daarvan zaten nog in dozen toen inspecteurs toegang kregen tot het programma. Toch had Gaddafi al meer dan drie decennia naar een kernwapen gevist, dus het opgeven van het programma was belangrijk.

5. Het waren niet alleen kernwapens. "Er zullen geen oorlogen, overvallen of terreurdaden meer zijn", kondigde Gaddafi aan. De wereld zou nog steeds het roekeloze gedrag van de Libische leider moeten verdragen - maar niet dat van zijn staat.

6. In ruil daarvoor werd Libië terug verwelkomd in de internationale gemeenschap. De Verenigde Staten hebben sancties opgeheven, $ 1 miljard aan Libische tegoeden bevroren en diplomatieke betrekkingen tot stand gebracht. Zeker als de Verenigde Staten bereid zijn te goeder trouw te onderhandelen met "Mad Dog" Gaddafi - de naam die Ronald Reagan de Libische leider heeft geschonken - dan kan het een manier vinden om de Mahmoud Ahmadinejad in Iran en Kim Jong-Il in Noord-Korea na te jagen. Het belangrijkste ingrediënt dat de Libische deal leek te doen werken, was geheimhouding. Groot-Brittannië en Libië, die op gespannen voet stonden door de bomaanslag op Lockerbie, slaagden erin een deal uit de media te krijgen. Misschien kan Japan, op dezelfde manier verstrikt met Noord-Korea vanwege het ontvoeringsprobleem, dezelfde bemiddelende rol spelen nu de Democratische Partij aan het roer staat in Tokio.

7. "Het suggereert dat de nucleaire onderneming nu niet serieus wordt uitgedaagd, maar van maatregelen die de pragmatici die de frauduleuze Iraanse regering bevolken aanmoedigen om normalisatie te bevorderen."

8. "Toch hebben de recente acties van Washington het regime nog verder naar rechts geduwd. Door te blijven aandringen op verlammende economische sancties in een poging Teheran te intimideren om samen te werken met zijn nucleaire eisen, is de Verenigde Staten snel het land isoleren en de kansen op dialoog vernietigen. "

9. "Er was een openlijke verdeeldheid onder de heersende elite en er was een openbare strijd om de wetteloze veiligheidstroepen te beheersen. Bij een ontmoeting met de minister van Justitie vroegen we waarom de interne veiligheidstroepen de bevelen van zijn rechtbanken om 330 mannen onterecht vrij te laten. Hij keek ons ​​recht in de ogen en sprak kalm uit dat ze 'corrupt' waren, een 'instelling boven de wet'. Toen we hem vroegen, in een poging onze verbazing te verbergen, wat er echt gebeurde, zei hij dat Libië 'door de pijn van de geboorte ging; het is een moeilijk en pijnlijk proces, maar als God het wil, zullen deugd en waarheid de overhand hebben.' "

10. Klik hier om de rest van deze World Beat-nieuwsbrief te lezen.

11. Klik hier om John Feffer op Twitter te volgen.