Wat Libië van Egypte heeft geleerd

De landelijke internet-blackout van Libië gaat de tweede volledige dag in. Vanuit technisch oogpunt is het duidelijk dat dit een heel andere strategie is dan die welke Egypte gebruikte in de laatste dagen van het Mubarak-regime. Het uiteindelijke resultaat zal waarschijnlijk hetzelfde zijn. Laten we een paar minuten de tijd nemen om de twee te vergelijken en na te denken over de implicaties voor toekomstige internetbetrokkenheden in de Jasmine Revolution.

Eerst de feiten zoals we die kennen. We zagen bijna elke gastheer in Libië niet meer reageren op de middag van donderdag 2 maart. Je zou kunnen proberen ze te "pingen", een traceroute langs het pad naar ze toe te sturen, proberen pagina's op te halen, proberen domeinnamen op te zoeken ... maar in bijna elk geval was er geen reactie. Tegelijkertijd hoorden we berichten dat alle klassieke internetcommunicatiediensten zoals Skype niet beschikbaar waren en dat externe websites onbereikbaar waren. Om het af te maken, toonde het Google Transparantierapport vraagverkeer vanuit flatlining in Libië en herstelde niet.

Tot nu toe komen deze symptomen overeen met wat we tijdens de Egyptische internet-black-out behoorlijk hebben ervaren. Maar de onderliggende technische implementatie kon niet anders zijn geweest. Kijk nog eens goed naar dat Google-plot en bekijk de vloer. Het is niet perfect vlak, toch? Dat komt omdat het Libische internet eigenlijk nog steeds leeft, hoewel bijna alle verkeer wordt geblokkeerd om het te doorkruisen. De BGP-routes naar Libië zijn nog steeds intact, wat betekent dat de grensrouters van de Libische ISP zijn ingeschakeld en de glasvezel is verlicht. We hebben zelfs een handvol geïsoleerde live IP-adressen in Libië geïdentificeerd, die reageren op ping en traceroute en vermoedelijk prima verkeer passeren. Iemand in Libië kijkt nog steeds naar YouTube, hoewel de rest van het land donker is.

Libië versus Egypte: een andere strategie

Waarom heeft Libië zijn internet in 'warme standby-modus' gezet in plaats van het gewoon te verwijderen, zoals Egypte deed? Misschien omdat ze leren van de ervaring van Mubarak. Het afsnijden van internet op routeringsniveau (het internetuitwisselingspunt uitschakelen, achter de resterende providers met geheime politie gaan om een afsluiting op laag niveau te bewerkstelligen) was een technisch ongefundeerde wanhoop van de kant van Egypte. Het signaleerde de wereld dat de Egyptische regering zichzelf uit opties zag, klaar om interne communicatie en externe dialoog af te snijden, op zoek naar een laatste kans om alle camera's uit te schakelen en het plein schoon te maken.

We verwachtten dat er iets soortgelijks zou gebeuren in Libië toen de crisis tot een einde kwam en op donderdagmiddag leek de regering actie te hebben ondernomen vóór vrijdags woededag. Implementatie was eenvoudig vanwege gecentraliseerde controle van de interneteconomie: Libië heeft niet vijf onafhankelijke internetproviders met internationale connectiviteit, zoals Egypte deed. Ze hebben er maar één, Libya Telecom and Technology (LT T). Opgericht in 1997 en gerund door de familie Gaddafi, werd LTT gevouwen in het staatsbedrijf GPTC (General Post and Telecommunications Company) in 2004. Elke internetroute naar Libië, en dus al het verkeer naar Libië, stroomt door de infrastructuur van deze aanbieder . Dus op donderdagmiddag, zoals het dichtdraaien van een kraan, werd de stroom verkeer vertraagd tot een straaltje en vervolgens tot een paar druppels.

Deze tactiek is logisch vanuit het perspectief van de overheid. Het internet is een waardevolle bron in oorlogstijd, zoals een cruciale brug waarover de voorraden kunnen stromen. Zolang je het je vijand kunt ontkennen, blaas je het niet op - je houdt het intact voor eigen gebruik.

Het internet tot nutteloosheid beperken, in plaats van het volledig te doden, vertraagde ook de internationale erkenning van het feit dat het internet in de meest kritieke periode niet beschikbaar was. De meeste internationale media wisten niet dat het Libische internet stil was gebleven tot nadat de zon op vrijdag in Tripoli was ondergegaan. Door een zachtere weg naar sluiting te nemen, ontnam de regering de oppositie van een groot deel van de internationale "flash crowd" van aandacht en verontwaardiging dat een ondubbelzinnige "kill switch" -tactiek zou kunnen hebben verzameld.

Conclusies

Maak contact met ons