Hoe DNA-tests indianen vreemden in hun eigen land maken

Blauwe schort heeft nu een maaltijdpakket voor watchers

Dit artikel verscheen oorspronkelijk op TomDispatch.com. Klik hier om TomDispatch drie keer per week in je inbox te ontvangen.
Door Aviva Chomsky
Te midden van het spervuur van racistische, anti-immigranten- en andere aanvallen die president Trump en zijn regering de afgelopen maanden hebben gelanceerd, hebben een aantal weinig opmerkelijke stappen de inheemse Amerikaanse landrechten en soevereiniteit bedreigd. Dergelijke aanvallen waren gericht op tribale soevereiniteit, de Indian Child Welfare Act (ICWA) en de stemrechten van indianen, en ze zijn afkomstig uit Washington, de rechtbanken en een staatswetgever. Wat ze delen is een enkel conceptueel kader: het idee dat de lange geschiedenis die de Amerikaans-Indiaanse betrekkingen heeft gevormd, niet relevant is voor de realiteit van vandaag.
Ondertussen, in een schijnbaar niet-verwante gebeurtenis, beschuldigt senator Elizabeth Warren, aangewakkerd door Donald Trump's "Pocahontas" en zijn spot met haar claims op inheemse voorouders, triomfantelijk haar DNA-resultaten om te "bewijzen" haar Indiaanse afkomst. Door zich te richten op de snelgroeiende, winstgevende DNA-industrie, heeft ze echter impliciet haar progressieve gewicht toegekend aan claims over ras en identiteit die hand in hand gaan met maatregelen om de inheemse soevereiniteit te ondermijnen.
De DNA-industrie heeft in feite een manier gevonden om te profiteren van het doen herleven en moderniseren van verouderde ideeën over de biologische oorsprong van ras en het opnieuw verpakken ervan in een vrolijke, Disneyfied verpakking. Hoewel het waar is dat het -een-kleine-wereld-na-alles-multiculturalisme van de nieuwe raciale wetenschap negentiende-eeuws wetenschappelijk racisme en sociaal darwinisme verwerpt, biedt het een eenentwintigste-eeuwse versie van pseudowetenschap die het ras opnieuw reduceert tot een kwestie van genetica en oorsprong. In het proces slaagt de door het bedrijf gepromote voorouderlijke rage er gemakkelijk in om de geschiedenis van verovering, kolonisatie en uitbuiting uit te wissen die niet alleen raciale ongelijkheid heeft gecreëerd, maar zelf ook een cruciale categorie in de moderne wereld is.
De huidige beleidsaanvallen op inheemse rechten reproduceren dezelfde misverstanden over ras die de DNA-industrie nu zo ijverig promoot. Als indianen worden gereduceerd tot weinig meer dan een andere genetische variatie, is er geen behoefte aan wetten die hun landrechten, verdragsrechten en soevereiniteit erkennen. Evenmin moet worden nagedacht over hoe schade uit het verleden kan worden gecompenseerd, en niet over de huidige schade die nog steeds hun realiteit structureert. Een genetisch begrip van ras verstoort dergelijk beleid in oneerlijke "privileges" aangeboden aan een raciaal gedefinieerde groep en dus "discriminatie" van niet-autochtonen. Dit is precies de logica achter recente uitspraken die de landrechten van Mashpee-stammen in Massachusetts hebben geweigerd, de Indian Child Welfare Act (een wet gericht op het voorkomen van de verwijdering van Indiaanse kinderen uit hun families of gemeenschappen) hebben ontmanteld en hebben geprobeerd de inheemse stemrechten te onderdrukken in North Dakota.

Winst behalen door race te recreëren

Laten we beginnen met te kijken hoe de voorouderindustrie bijdraagt aan en profiteert van een eenentwintigste-eeuwse herformulering van ras. Bedrijven als Ancestry.com en 23andMe lokken klanten naar het doneren van hun DNA en een flinke som geld in ruil voor gedetailleerde rapporten die beweren dat ze de exacte geografische oorsprong onthullen van hun voorouders die meerdere generaties teruggaan. "Wie denk je dat je bent?" vraagt Ancestry.com, meestal genoeg. Het antwoord, belooft het bedrijf, ligt in uw genen.
Zulke bedrijven schuwen de werkelijke term "race" in hun literatuur. Ze beweren in plaats daarvan dat DNA "vooroudersamenstelling" en "etniciteit" onthult. In het proces veranderen ze etniciteit, een term die ooit expliciet bedoeld was om cultuur en identiteit te beschrijven, in iets dat kan worden gemeten in de genen. Ze combineren etniciteit met geografie en geografie met genetische markers. Misschien zal het je niet verbazen dat de 'etnische groepen' die ze identificeren een griezelige gelijkenis vertonen met de 'rassen' die een eeuw geleden door de Europese wetenschappelijke racisten zijn geïdentificeerd. Ze produceren vervolgens wetenschappelijk ogende "rapporten" die zogenaamd exacte percentages bevatten die consumenten verbinden met plaatsen die zo specifiek zijn als "Sardinië" of zo breed als "Oost-Azië"
Deze rapporten zijn op hun best, het equivalent van een modern gezelschapsspel, vooral voor blanke Amerikanen die de overgrote meerderheid van de deelnemers vormen. Maar er is een sinistere ondertoon voor alles, die herleeft omdat het een lang vervlochten pseudowetenschappelijke basis voor racisme doet: het idee dat ras, etniciteit en afkomst worden onthuld in de genen en het bloed, en onverbiddelijk worden doorgegeven, zelfs als onzichtbaar, van generatie tot generatie. Hierachter ligt de veronderstelling dat die genen (of variaties) hun oorsprong vinden in duidelijk gedefinieerde nationale of geografische grenzen en dat ze iets betekenisvols onthullen over wie we zijn - iets anders onzichtbaar. Op deze manier worden ras en etniciteit gescheiden van en verheven boven ervaring, cultuur en geschiedenis.

Is er enige wetenschap achter?

Hoewel alle mensen 99,9 procent van ons DNA delen, zijn er enkele markers die variaties vertonen. Het zijn deze markers die de testers bestuderen, vertrouwend op het feit dat bepaalde variaties meer (of minder) gebruikelijk zijn in verschillende geografische gebieden. Zoals professor in de rechten en sociologie Dorothy Roberts het verwoordt: "Niet eerder had het Human Genome Project vastgesteld dat mensen 99,9% gelijk zijn dan veel wetenschappers hun focus verlegden van menselijke genetische gemeenschappelijkheid naar 0,1% van menselijk genetisch verschil. Dit verschil wordt steeds meer gezien als omvattende race. "
Vooroudertests zijn gebaseerd op een fundamenteel - en geracialiseerd - misverstand over hoe voorouders werken. De populaire veronderstelling is dat ieder van ons afzonderlijke en meetbare percentages bevat van het "bloed" en DNA van onze twee biologische ouders, vier grootouders, acht overgrootouders, zestien over-overgrootouders, enzovoort, en dat deze voorouderlijke lijn kan op een zinvolle manier honderden jaren worden getraceerd. Het kan niet. Zoals wetenschapsjournalist Carl Zimmer uitlegt: "DNA is geen vloeistof die kan worden opgesplitst in microscopische druppels ... We erven ongeveer een kwart van ons DNA van elke grootouder - maar alleen gemiddeld ... als je een van je voorouders van 10 generaties terug, de kans is ongeveer 50% dat je DNA van hem of haar bij zich hebt. De kans wordt nog groter dan dat. "
In werkelijkheid vertellen dergelijke tests ons niet veel over onze voorouders. Dat komt deels door de manier waarop DNA door de generaties wordt doorgegeven en deels omdat er geen database bestaat met voorouderlijk DNA. In plaats daarvan vergelijken de bedrijven jouw DNA met dat van andere hedendaagse mensen die hen hebben betaald om de test te doen. Dan vergelijken ze jouw specifieke variaties met patronen van geografische en etnische verdeling van dergelijke variaties in de wereld van vandaag - en gebruiken geheime algoritmen om zogenaamd precieze voorouderlijke percentages aan hen toe te kennen.
Dus is er echt een Sardisch of Oost-Aziatisch gen of genetische variatie? Natuurlijk niet. Als er één feit is dat we weten over de menselijke geschiedenis, dan is het dat van ons een geschiedenis van migraties is. We zijn allemaal afkomstig uit Oost-Afrika en hebben de planeet bevolkt door voortdurende migraties en interacties. Aan dit alles is geen einde gekomen (en dankzij de klimaatverandering zal het zelfs alleen maar toenemen). Culturen, etnische groepen en nederzettingen kunnen niet op tijd worden bevroren. Het enige dat constant is, is verandering. De mensen die op het huidige Sardinië of Oost-Azië wonen, zijn een momentopname die slechts een moment vastlegt in een geschiedenis van beweging. De claims van de DNA-industrie over voorouders kennen dat moment een vals gevoel van duurzaamheid toe.
Terwijl blanken van Europese afkomst geboeid lijken te zijn met de implicaties van deze nieuwe racistische wetenschap, hebben maar weinig indianen ervoor gekozen om aan dergelijke databases te doneren. Eeuwenlange mishandeling door koloniale onderzoekers die carrière maakten op inheemse voorouderlijke overblijfselen, culturele artefacten en talen hebben een wijdverbreide scepsis opgewekt ten opzichte van het idee om genetisch materiaal aan te bieden voor het welzijn van 'wetenschap'. Als het gaat om één DNA-testuitrusting, 23andMe, bevinden alle landen die zijn opgenomen in de lijsten van de geografische oorsprong van diegenen die hebben bijgedragen aan de database 'Native American' zich in Latijns-Amerika en het Caribisch gebied. "In Noord-Amerika," legt het bedrijf openhartig uit, "zijn Amerikaanse voorouders geneigd vijf of meer generaties terug te zijn, zodat weinig DNA-bewijs van dit erfgoed overblijft." Met andere woorden, 23andMe claimt DNA als sluitend bewijs van de Indiaanse identiteit en gebruikt het vervolgens om inheemse Noord-Amerikanen helemaal van de kaart te schrijven.

De voorouderindustrie en de verdwijnende Indiër

De vooroudersindustrie heeft, hoewel hij verschillende oorsprong en multiculturaliteit viert, lang bestaande ideeën over zuiverheid en authenticiteit nieuw leven ingeblazen. Voor een groot deel van de Amerikaanse geschiedenis betoogden blanke kolonisten dat indianen zouden 'verdwijnen', althans gedeeltelijk door biologische verdunning. Inheemse volkeren van New England werden bijvoorbeeld systematisch landrechten en tribale status ontzegd in de negentiende eeuw op grond van het feit dat ze te raciaal gemengd waren om "authentieke" Indianen te zijn.
Zoals historicus Jean O'Brien heeft uitgelegd: 'De nadruk op' bloedzuiverheid 'als een centraal criterium voor' authentieke 'Indiaanse afkomst weerspiegelde het wetenschappelijke racisme dat heerste in de negentiende eeuw. vele decennia getrouwd, ook met Afro-Amerikanen, en hun gebrek aan niet-Indiase ideeën over het Indiase fenotype hebben de geloofwaardigheid van hun Indianen in New England-geest onder druk gezet. " De veronderstelde 'verdwijning' van dergelijke indianen rechtvaardigde vervolgens de afschaffing van eventuele rechten die ze hadden op land of soevereiniteit, waarvan de afschaffing, in een vorm van circulair redeneren, alleen hun bestaan als volk bevestigde.
Het was echter nooit een fenotype of verre afkomst, maar, zoals O'Brien opmerkt, "complexe regionale verwantschapsnetwerken die de kern van de Indiase identiteit in New England bleven, ondanks de bijna volledige Indiase onteigening die Engelse kolonisten volbrachten ... Zelfs terwijl Indiërs doorgaan met het lidmaatschap van hun gemeenschappen door het aloude systeem van verwantschap, beriepen New Englanders zich op de mythe van bloedzuiverheid als identiteit bij het ontkennen van Indiase volharding. "
Zulke verouderde opvattingen over ras als een biologische of wetenschappelijke categorie stelden blanken in staat om het Indiase bestaan te ontkennen - en nu kunnen ze biologische claims maken over de 'Indiase' identiteit. Tot voor kort berustten dergelijke claims, zoals in het geval van senator Warren, op de duisternis van familieverhalen. Tegenwoordig versterkt het vermeende vermogen van DNA-bedrijven om genetisch "bewijs" van een dergelijke achtergrond te vinden, het idee dat de Indiase identiteit iets meetbaars is in het bloed en omzeilt het de historische basis voor de wettelijke erkenning of bescherming van Indiase rechten.
De vooroudersindustrie veronderstelt dat er iets betekenisvols is aan de veronderstelde raciale identiteit van een van de honderden of zelfs duizenden voorouders van een individu. Het is een idee dat rechtstreeks in de handen van rechtswingers speelt die van plan zijn om aan te vallen wat zij "identiteitspolitiek" noemen - en het idee dat "minderheden" onrechtmatig worden bevoorrecht.
Inderdaad, witte wrok laaide op bij de suggestie dat senator Warren mogelijk een professioneel voordeel zou hebben ontvangen van haar claim op de inheemse status. Ondanks een uitputtend onderzoek van de Boston Globe dat afdoende heeft aangetoond dat zij dat niet heeft gedaan, blijft de mythe bestaan en is zij een impliciet onderdeel geworden van Donald Trump's spot met haar. In feite zal elke quick scan van statistieken de bespottelijkheid van een dergelijke positie bevestigen. Het zou duidelijk moeten zijn dat het feit dat Indiaan (of Black of Latino) in de Verenigde Staten veel meer risico's met zich meebrengt dan voordelen. Inheemse Amerikanen lijden onder hogere armoede, werkloosheid, kindersterfte en een laag geboortegewicht, evenals lagere opleidingsniveaus en kortere levensduur dan blanken. Deze statistieken zijn het resultaat van honderden jaren genocide, uitsluiting en discriminatie - niet de aanwezigheid of afwezigheid van specifieke genetische variaties.

Herleefrace om inheemse rechten te ondermijnen

Volgens de ICWA: "Een alarmerend hoog percentage van Indiase gezinnen wordt opgesplitst door de verwijdering, vaak ongerechtvaardigd, van hun kinderen van hen door niet-openbare openbare en particuliere instanties en dat een alarmerend hoog percentage van dergelijke kinderen worden geplaatst in niet-Indiase pleeg- en adoptiehuizen en instellingen. " Staten, voegde eraan toe, "hebben vaak nagelaten de essentiële tribale relaties van het Indiase volk en de culturele en sociale normen in de Indiase gemeenschappen en families te erkennen." De wet gaf stammen primaire jurisdictie over alle voogdijzaken, waaronder pleegplaatsen en de beëindiging van ouderrechten, waarbij voor het eerst prioriteit moest worden gegeven aan het houden van inheemse kinderen bij hun ouders, verwanten of in ieder geval binnen de stam.
De ICWA zei niets over ras of afkomst. In plaats daarvan erkende het 'Indiër' als een politieke status, terwijl het semi-soevereine collectieve rechten erkende. Het was gebaseerd op de impliciete erkenning van de grondwet door de Indiase soevereiniteit en landrechten en de toewijzing aan de federale regering van betrekkingen met Indiase stammen. Het ICWA-besluit van de rechtbank vertrapte de collectieve politieke rechten van Indiase stammen door te beweren dat de wet discriminerend was voor niet-inheemse gezinnen door hun recht om inheemse kinderen te koesteren of te adopteren te beperken. Die redenering, net als de redenering achter het Mashpee-besluit, valt direct de culturele en historische erkenning van de inheemse soevereiniteit aan.
Oppervlakkig gezien lijkt de aanval op native stemrechten conceptueel geen verband te houden met de Mashpee- en ICWA-beslissingen. North Dakota is een van de vele voornamelijk door de republikeinen gecontroleerde staten die profiteren van een uitspraak van het Hooggerechtshof uit 2013 waarin de belangrijkste beschermingen van de wet op de stemrechten worden geëlimineerd om registratie en stemmen moeilijker te maken, vooral voor waarschijnlijke democratische kiezers, waaronder de armen en mensen van kleur. Na tal van uitdagingen werd een wet in North Dakota die van potentiële kiezers verplicht een straatadres te geven, uiteindelijk bevestigd door een uitspraak van het Hooggerechtshof in oktober 2018. Het probleem is dit: duizenden landelijke indianen, op of buiten de reserves van die staat, missen straatadressen omdat hun straten hebben geen namen, hun huizen geen nummers. Inheemse Amerikanen zijn ook onevenredig dakloos.
In de zaak Noord-Dakota vechten Amerikaanse Indianen voor een recht van Amerikaanse burgers - het recht om te stemmen - terwijl de zaken Mashpee en ICWA gevechten betreffen om de inheemse soevereiniteit te verdedigen. De nieuwe stemwet riep gelijkheid en individuele rechten op, ook al was het feitelijk gericht op het beperken van de rechten van indianen. Het ondersteunen van dergelijke beperkingen was een handige ontkenning door die Republikeinen dat de geschiedenis van het land in feite voorwaarden had geschapen die beslist ongelijk waren. (Dankzij een enorme en dure lokale inspanning om hun stemrecht te verdedigen, kwamen de Noord-Amerikaanse Indianen van Noord-Dakota echter in recordaantallen voor de tussentijdse verkiezingen van 2018.)
Deze drie politieke ontwikkelingen bagatelliseren de inheemse Amerikaanse identiteit, soevereiniteit en rechten, terwijl ze impliciet of expliciet ontkennen dat de geschiedenis de realiteit van raciale ongelijkheid heeft gecreëerd. Het gebruik van DNA-tests om 'Indiaanse' genen of bloed te claimen, bagatelliseert deze zelfde geschiedenis.
De erkenning van tribale soevereiniteit erkent ten minste dat het bestaan van de Verenigde Staten gebaseerd is op het opleggen van een ongewenste, buitenlandse politieke entiteit op inheemse landen. Het concept van tribale soevereiniteit heeft indianen een juridische en collectieve basis gegeven om te vechten voor een andere manier van denken over geschiedenis, rechten en natie. Pogingen om de Indiaanse identiteit terug te brengen tot een ras dat kan worden geïdentificeerd door een gen (of een genetische variatie) doen geweld aan onze geschiedenis en rechtvaardigen voortdurende schendingen van de inheemse rechten.
Senator Elizabeth Warren had het volste recht om het record recht te zetten met betrekking tot valse beschuldigingen over haar arbeidsverleden. Ze zou echter moeten heroverwegen wat de implicaties zijn als Donald Trump of de vooroudersindustrie bepalen wat het betekent om Indiaan te zijn.
Aviva Chomsky is professor in de geschiedenis en coördinator van Latijns-Amerikaanse studies aan de Salem State University in Massachusetts en een TomDispatch-regulier. Haar meest recente boek is Undocumented: How Immigration Illegal.
Volg TomDispatch op Twitter en volg ons op Facebook. Bekijk de nieuwste Dispatch Books, John Feffer's nieuwe dystopische roman (de tweede in de Splinterlands-serie) Frostlands, Beverly Gologorsky's roman Every Body Has a Story en Tom Engelhardt's A Nation Unmade by War, evenals Alfred McCoy's In the Shadows of the American Century: The Rise and Decline of US Global Power and John Dower's The Violent American Century: War and Terror Sinds de Tweede Wereldoorlog.
Inheemse rechten, van soevereiniteit tot erkenning van de voorwaarden die zijn gecreëerd door 500 jaar koloniale misleiding, berusten op de aanvaarding dat ras en identiteit in feite de producten van de geschiedenis zijn. "Inheemse Amerikanen" ontstonden niet door genen maar door de historische processen van verovering en koloniale heerschappij, samen met wrok en fragiele erkenning van de inheemse soevereiniteit. Inheemse Amerikaanse naties zijn politieke en culturele entiteiten, de producten van de geschiedenis, geen genen, en de beweringen van blanken over de inheemse Amerikaanse voorouders en de claim van de DNA-industrie om dergelijke voorouders te onthullen, hebben de neiging om ruw te lopen over deze geschiedenis.
Laten we eens kijken naar drie ontwikkelingen die het afgelopen jaar de rechten van indianen hebben ondermijnd: de omkering van de reservatiestatus voor Mashpee-stammen in Massachusetts, het neerhalen van het Indiase kinderwelzijn Act en Republikeinse pogingen om inheemse Amerikaanse stemmen in Noord-Dakota te onderdrukken. Elk van deze handelingen kwam van een ander deel van de regering: het Bureau voor Indiase Zaken van het ministerie van Binnenlandse Zaken, de rechtbanken en de door de republikeinen gedomineerde staatswetgever van Noord-Dakota. Maar alle drie vertrouwen op noties van identiteit die race stevig in onze genen plaatst in plaats van in onze geschiedenis. In het proces ontkennen ze de geschiedenis die de soevereine en autonome volkeren van Noord-Amerika veranderde voordat Europese kolonisten in "de Nieuwe Wereld" in "Inheemse Amerikanen" kwamen, en impliceren dat inheemse Amerikaanse historische rechten betekenisloos zijn.
De Mashpee van Massachusetts bereikte pas in 2007 federale erkenning en een toekenning van reservatieland, gebaseerd op het feit dat ze 'al sinds de jaren 1620 als een afzonderlijke gemeenschap bestonden'. Met andere woorden, federale erkenning was gebaseerd op een historisch, niet een raciaal, begrip van etniciteit en identiteit. Het streven van de stam om een casino te bouwen op zijn nieuw verworven reservering in Taunton, Massachusetts, zou echter onmiddellijk worden uitgedaagd door lokale eigenaren van onroerend goed. Hun rechtszaak berustte op een technische aard: dat, zoals ze in de rechtbank beweerden, reservaten alleen konden worden toegekend aan stammen die vanaf 1934 federaal waren erkend. De strijd om erkenning van Mashpee was in feite herhaaldelijk belemmerd door lang gekoesterde ideeën dat de Indianen van Massachusetts waren niet "echt" of "authentiek" vanwege eeuwenlange rassenmenging. Hierin was niets nieuws. De negentiende-eeuwse wetgever van de staat gaf juist zo'n eenentwintigste-eeuwse terugslag tegen erkenning voor toen het opschepte dat echte Indianen niet langer bestonden in Massachusetts en dat de staat klaar was om al dergelijke "onderscheidingen van ras en kaste" weg te vagen!
In september 2018 oordeelde het ministerie van Binnenlandse Zaken (waaraan de rechtbank de uiteindelijke beslissing heeft gegeven) tegen de Mashpees. Onlangs benoemde assistent-directeur van Indiase zaken Tara Sweeney, de eerste Indiaan die die functie bekleedde, "de weg vrijgemaakt voor een reservering die voor het eerst sinds het einde van de beëindiging uit vertrouwen werd genomen", een periode van 20 jaar vanaf de jaren 1940 tot de jaren zestig toen de federale overheid probeerde de inheemse soevereiniteit volledig te "beëindigen" door reservaten te ontmantelen en indianen naar stedelijke gebieden te verwijderen om ze te "assimileren". De nieuwe uitspraak kan veel meer gevolgen hebben dan de Mashpees. Sommigen vrezen dat de beslissing in de Trump-jaren "een nieuw terminatietijdperk", of zelfs een mogelijk "uitroeiingstijdperk" voor de indianen van het land voorspelt.
Ondertussen heeft een Amerikaanse rechtbank op 4 oktober de Indian Child Welfare Act of ICWA neergehaald. Dit is een potentieel verwoestende ontwikkeling toen het Congres die wet in 1978 goedkeurde om een einde te maken aan de toen nog steeds gangbare praktijk van het uiteenvallen van inheemse families door Indiase kinderen te verwijderen voor adoptie in blanke gezinnen. Dergelijke daden van verwijdering dateren uit de vroegste dagen van de witte nederzetting en door de eeuwen heen omvatten verschillende soorten dienstbaarheid en de oprichting van residentiële kostscholen voor Indiase kinderen die gericht waren op het elimineren van inheemse talen, culturen en identiteiten, terwijl 'assimilatie' werd bevorderd. " De verwijdering van Indiase kinderen ging tot in de late twintigste eeuw door via een door de overheid gesponsord 'Indian Adoption Project', en door het sturen van een opmerkelijk aantal van dergelijke kinderen naar het pleegzorgsysteem.